X
تبلیغات
زنگ آخر
تاريخ : چهارشنبه سی ام شهریور 1390 | 15:27 | نویسنده : زهرا

تقدیم به شهدای بزرگ دفاع مقدس:

جوانه زد غزلی در دلم برای شهادت

                                دوباره کرده دلم گوییا هوای شهادت

طنین نبض مرا گوش من !چه می شنوی ؟ هان ؟

                                به گوش می رسد از آن صدای پای شهادت  

در این سرای دلم تنگ شد ، خوشا پر وبالی

                                کجاست پنجره ی باز و دلگشای شهادت؟

دلا برای پریدن ، نه یک دریچه  ،نه روزن

                                به جای حلقه به سر زن در سرای شهادت

لباس تنگ تعلق هزار پاره کن ای دل

                                به قامت تو بپوشند تا قبای شهادت

چه جای خواب سحر؟ آفتاب عشق بر آمد

                               خروس دهکده سر میدهد صلای شهادت

به شوق وعده ی ادعونی استجب لکم ای دل

                               بخوان برای اجابت ، بخوان دعای شهادت

دلا ز عهد الست این به جان خریده تو گویی

                               قبیله ی تو به قالوا بلی ، بلای شهادت

شفا دهد دل و جان را ، هزار جان جوان را

                               به یک اشارت خود پیر رهنمای شهادت

تو اوج شعر و کلامی ،  تو خود تخلص نامی

                              تو بیت حسن ختامی ، شهادت ! آی شهادت !

                                                   

                                                                  قیصر امین پور    

                           ¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤

 آری همیشه در پی هر تیر 

                                    مرداد می رسد.

اما 

              گه می توان ز تیر

                                        به اردی بهشت رفت

باری ، 

            این است عروج تند شهادت 

                                                این است.

                                                                قیصر امین پور 



تاريخ : چهارشنبه سی ام شهریور 1390 | 14:33 | نویسنده : زهرا

بنا به در خواست یکی از عزیزان:

 

خوشترین درسی که روز اولم آموخت عشق

                                  در دبستان محبت ، ترک جان و مال بود

*****

فکر شنبه تلخ دارد جمعه ی اطفال را

                                عشرت امروز بی اندیشه ی فردا خوش است

*******

لاله اش از سیلی ات نیلوفری شد آه ... آه

                                    ای معلم شرم از آن رویت نشد؟(بقیه شو معذورم)

*********

روح پدرم شاد که فرمود به استاد

                                 فرزند مرا عشق بیاموز و دگر هیچ

***********

عیبم مکن از عشق که در مکتب ایام

                                    آموخته بودم به ازاین گر هنری بود

************

آن روز که تعلیم تو میکرد معلم

                             بر لوح تو ننوشت مگر حرف وفا را ؟

***************

بشوی اوراق اگر همدرس مایی

                             که حرف عشق در دفتر نباشد

*****************

به خونم زد رقم تا با قلم شد آشنا دستش

                                     پری رویی که می بردم به مکتب من کتابش را  

********************

معلم گوییا امروز درس عشق می گوید

                                    که در فریاد می بینم طفلان را به مکتبها

**********************

گلی که تربیت از دست باغبان نگرفت

                           اگر به چشمه ی خورشید سر کشد، خودروست

 

 

 

 

 

 

 



تاريخ : دوشنبه بیست و هشتم شهریور 1390 | 15:23 | نویسنده : زهرا

خویش را گم کرده ام در سنگلاخ زندگی

                             هر چه می گردم نمیدانم کجا افتاده ام

                                ¤¤¤¤¤¤¤¤

عزتی داریم در شهر جنون کز راه دور

                             سنگ می اید به استقبال ما از هر طرف

                              ¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤

طفل را گوشه ی گهواره جهانی است فراخ

                           همه آفاق بر همت مردان قفسی است

                         ¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤

خمیده پشت از آن دارند پیران جهان دیده 

                          که اندر خاک می جویند ایام جوانی را

                           ¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤

تا تو زشرم  فکندی به چهره ، زلف سیاه

                           فغان زخلق بر آمد که افتاب گرفت

                              ¤¤¤¤¤¤¤¤¤

گوشه گیران زود در دلها تصرف می کنند

                         بیشتردل می برد خالی که درکنج لب است 

                                 ¤¤¤¤¤¤

فلک به مردم نادان دهد زمام مراد

                        تو اهل دانش و فضلی ، همین گناهت بس

                                 ¤¤¤¤¤ 

عشق بر لوح دلم روزی که رنگ داغ ریخت

                         ساده بود ازنقش اختر،صفحه ی گردون هنوز

                                  ¤¤¤¤

مخور صائب فریب فضل از عمامه ی زاهد

                          که درگنبد زبی مغزی صدابسیار می پیچد

                                ¤¤¤

گفتی به برم بنشین ، یا از سر جان برخیز

                          فرمان برمت جانا ، بنشینم و برخیزم

 



تاريخ : یکشنبه بیست و هفتم شهریور 1390 | 22:53 | نویسنده : زهرا
از تعریف این ماجرا عذر می خوام . اما اتفاقی است که افتاده و من میخوام اونو تعریف کنم. 

کلاس اول بودم . اوایل بهمن ماه بود . ما هم مثل خیلی های دیگه توی خونه نون می پختیم . نون محلیمون که بهش می گیم نون بیریزه( بیریزه تابه گلی مدوری است از جنس گل رس که روی اجاق مدوری قرار می دادند . زیر اون اتیش روشن می کردندو خمیر رو بعداز پهن کردن روی اون تابه گلی می گذاشتن تا بپزه.این تابه بسیار ترد و شکننده است.)

مادرم ( روحش شاد) ، نانها را پخت وبرد که بگذاره توی اتاق و برگرده. من و برادرم ایستاده بودیم کنار تنور یا همون بیریزه. یه نون کوچولو هم مخصوص من روی بیریزه بود.اومدم نونم رو بردارم که نفهمیدم چی شد که افتادم توی تنوری که هنوز پربود از اتش و ذغال گداخته. فقط صدای جیغ خودم رو می شنیدم که برادرم لباسمو گرفت و منو کشید بیرون و مادرم بر سروسینه زنان اومد. موهام تقریبا بلند بود و حس می کردم گر گرفته. تمام صورتم ودستهام سوخته بود . از لای چشمهای نیمه بازم پوست اویزون دستهامو می دیدم. یادمه که درد نداشتم اما به شدت ترسیده بودم و بلند جیغ می زدم و گریه می کردم. به سرعت منو بردند دکتر . بنده خداسر ناهار بود. اومد وضعیت منو دید . اول مادر رو که داشت خودکشی می کرد دلداری داد، بعد امپول تزریق کرد ( فکر کنم امپول کزاز بود.) بعد هم پانسمان کرد و یه سری دارو نوشت و گفت ببرین بیمارستان . شاید بستری بشه . 

مادر بزرگم (روحش شاد) ، شیرزنی بود واقعا . گفت :"نمیذارم بچه ام بستری بشه هر کاری لازمه بگید خودم تو خونه انجام میدم . اونا که دلسوزتر از من نیستن." دکتر هم وسایل پانسمان رو نوشت که تهیه کنیم و گفت باید روزی دو بار پانسمانش عوض بشه .می تونید؟ تا چند روز هم هر روز باید ببینمش. می تونید ؟ محیط باید خیلی  پاکیزه وتمیز و بدون گرد و غبار باشه . می تونید ؟ باید مواظب باشید عفونت نکنه . میتونید ؟ و همه جوابها" بله " ی  قاطعانه مادر بزرگ بود که حکم مادر دوم همه نوه ها رو داشت . 

دوران سخت مداوای من برای همه شروع شد . تمام صورتم تا پشت گوش،  مژه ها ، ابرو ، لبهام سوخته بود. دستهام تا ارنج سوخته بود . وضعیت خیلی بدی داشتم . خیلی اذیت می شدم تا پانسمانها عوض بشه . انگار تو خونه حالت فوق العاده بود.

روزها می گذشت و یواش یواش اوضاع من به لطف خدا و زحمتهای مادر و مادربزرگم بهتر می شد.دیگه از اون وضعیت وحشتناک خبری نبود و در کمال تعجب همه ،حتی دکتر، داشتم صاحب پوست نو وتازه می شدم. (گفتن ماجراهای همه اون روزا خیلی حوصله می خواد هم از جانب من هم شما.) 

بیشتر از یک ماه نرفتم مدرسه . اواخر اسفند ماه بود که دکتر اجازه داد برم مدرسه اما یکی دو ساعت بیشتر نمونم .هنوز خوب نشده بودم . گفتم که صورت ودستهام داشت پوست تازه می اورد و خیلی دردناک وحساس بود.این بود  که با دست و صورت باند پیچ شده می رفتم مدرسه . اما نه هر روز.

 هفته اخر اسفند قرار بود دفتر مشق عیدمون رو ببریم که خانم معلم امضا کنه . منم یک دفتر جلد مقوایی قشنگ خریده بودم و رفتم . همه توی حیاط مدرسه نشسته بودیم . خانم معلم هم روی صندلی خودش نشسته بود . دفترهامون هم یه جا جلوش بود که امضا کنه . اسمهامون هم  روی صفحه اول دفتر نوشته بودیم. 

مشغول حرف زدن با هم بودیم که یک مرتبه دیدم خانم اسم منو صدا کرد و تا بخوام بفهمم چی شده دیدم یه چیز سفت وسخت ، محکم خورد به صورتم. دفترم بود. خانم معلم پرت کرده بود. گویا باید دفتر قطع بزرگ می بردم و من از همه جا بی خبر دفترم قطع معمولی داشت .

صورتم اتش گرفت . تا ته چشمهام می سوخت اما از همه بدتر حس وحشتناکی بود که داشتم .داشتم از شدت خجالت  اب می شدم . دلم برای خودم خیلی سوخت .  همیشه شاگرد زرنگ کلاس یودم . نمره هام همه بیست . حتی وقتی تو خونه بودم ومدرسه نمی رفتم با کمک برادرهام درسم رو می خوندم.خانم هم میدونست که من کم میام مدرسه و بدیهیه که خبر از دفتر نداشته باشم . چرا این کاررو کرد ؟ با همه بچگی زشتی کارش رو با تمام وجودم درک کردم و اولین درس معلمی رو همون روز یاد گرفتم ....هرگز ، تحت هیچ شرایطی مثل او نباشم .

خدا رو شکر هیچ نشانی از سوختگی در من نماند.این از لطف خدای مهربان و زحمتهای مثال زدنی و غیر قابل جبران مادر و مادربزرگم است . خدا حقشون رو بر من حلال کنه .



تاريخ : شنبه بیست و ششم شهریور 1390 | 23:48 | نویسنده : زهرا

اولین روز دبستان بازگرد                              کودکی ها شادوخندان بازگرد

بازگرد ای خاطرات کودکی                           بر سوار    اسبهای چوبکی

خاطرات کودکی زیباترند                                یادگاران کهن ماناترند

درسها در ان زمانها ساده بود                          آب رابابا به سارا داده بود

درس پند آموز روباه و خروس                            روبه مکار و دزد چاپلوس  

کاکلی گنجشککی باهوش بود                         فیل نادانی برایش موش بود

روز مهمانی کوکب خانم است                          سفره پر از بوی نان گندم است

باوجود سوزوسرمای شدید                               ریز علی پیراهن از تن می درید

تا درون نیمکت جا می شدیم                            ما پرازتصمیم کبری می شدیم

پاک کن هایی زپاکی داشتیم                            یک تراش سرخ لاکی داشتیم

کیفمان چفتی به رنگ زرد داشت                      دوشمان از حلقه هایش درد داشت

گرمی دستانمان از آه بود                                برگ دفترها به رنگ کاه بود

مانده در گوشم صدایی چون تگرگ                   خش خش جاروی باباروی برگ

همکلاسی های من یادم کنید                          باز هم در کوچه فریادم کنید

همکلاسی های درس و رنج و کار                     بچه های جامه های وصله دار

بچه های کلبه سیگار ودرد                               کودکان کوچک اما مرد مرد

کاش هرگز زنگ تفریحی نبود                           جمع بودن بود و تفریقی نبود

کاش میشد باز کوچک می شدیم                     لا اقل یک روز کودک می شدیم

یاد آن آموزگار ساده پوش                               یاد آن گچها که بودش روی دوش

ای معلم یاد وهم نامت بخیر                             یاد درس آب و بابایت بخیر

ای دبستانی ترین احساس من                         باز گرد این مشقها را خط بزن

                                                              

                                                                                      شاعر: اقای حریری                   

 



تاريخ : شنبه بیست و ششم شهریور 1390 | 22:58 | نویسنده : زهرا
 

همه ی فعلها مفهوم  یکسان ندارند. بعضی از انها مفهوم انجام گرفتن  کار را می رسانند.مثل : خوردم ، نوشتی، می سازید و.....

وقتی این فعلها را می شنویم ، کاری در ذهنمان نقش می بندد. مثال : سارا امروز به مدرسه میرود.

در این جمله ، فعل می رود نشان می دهد که سارا کاری انجام داده است.

به این دسته از فعلها ، فعل خاص  می گوییم.

دسته ای دیگر از افعال ، مفهوم انجام کار نمی رسانند. مثل : شد – بودم – است

وقتی این فعلها را می شنویم ، کاری در ذهنمان نقش نمی بندد.

به این دسته از فعلها ، فعل اسنادی ( عام یا ربطی ) می گوییم.

چند نکته :

۱ - فعلهای اسنادی روی دادن حالت را بیان می کنند. مانند : سارا خسته شد. هوا سرد شد.

در این جمله  سارا کاری انجام نداده بلکه حالتی را پذیرفته است .

۲ - فعلهای اسنادی محدودند و عبارتند از :

است ، بود ،شد  ( گشت ، گردید  : در صورتی که به معنی شد بیاید . )

۳ – این فعلها با نهاد به تنهایی یک جمله کامل نمی سازند.مثلا وقتی می گوییم : علی شد ( است – بود ) جمله کامل نیست و شنونده فورا می پرسد : علی  چطور شد ( بود ، است ) ؟

و وقتی جمله دارای معنی کامل می شود که ما حالت را هم بیان کنیم .  یعنی مثلا بگوییم : علی تشنه شد (بود – است ) .

این حالت را که همراه فعل اسنادی می اید و به نهاد نسبت داده می شود ، مسند می نامیم.

بنا بر این مسند ، حالتی است که به وسیله فعل اسنادی به نهاد نسبت داده می شود.

چند نکته 

۱ – فعلهایی که دارای فعل اسنادی و مسند هستند را جمله اسنادی ( اسمیه ) می نامند.

۲ – فعلهای اسنادی  را گذرا به مسند می نامیم چون حتما باید مسند داشته باشند تا یک جمله کامل بسازند.

۳ – فعلهای گشت – گردید اگر به معنی گردش کرد  بیاید ، فعل خاص است نه اسنادی . مثال :

زمین به دور خورشید می گردد  = گردش می کند : فعل خاص است .

علی در شهر گشت  = گردش کرد : فعل خاص است .

علی خشمگین شد ( است ، بود ) = فعل اسنادی است .

۴ – فعل شد ، اگر به معنای رفت باشد  فعل خاص است و اسنادی نیست . مثال :

پیامبر به مکه شد = رفت : فعل خاص است .        

 اگر در خانه ای شوی = بروی : فعل خاص است .           

۵ – فعلهای ( است ، بود ) اگر به معنی وجود داشتن ، قرار داشتن ، حضور داشتن  بیاید فعل خاص است و اسنادی نیست . مثال :

کتاب در کیف است = قرار دارد : خاص است .

علی در کلاس بود = حضور داشت : خاص است .

گندم در انبار است = وجود دارد : خاص است .

۶ - گاهی اوقات فعل اسنادی به صورت شکسته می اید و ما از مفهوم جمله به ان پی می بریم. مثال :

من اینجا چون نگهبانم   = هستم .

تو خوشحالی = هستی .

۷ -  فعل اسنادی هم مانند سایر فعلها دارای زمانهای گذشته ، حال و اینده است . مثال : هوا سرد شد ( می شود ، خواهد شد ) .

۸ – فعلهای هست ، نیست ، باشد ، نباشد ، نبود  نیز فعل اسنادی هستند .

یافتن مسند در جمله : ابتدا نهاد را پیدا می کنیم . بعد بین نهاد و فعل ، پرسش چطور – چگونه مطرح می کنیم . جوابی که به دست می اید ، مسند است . مثال :

گشت غمناک دل و جان عقاب = دل و جان عقاب : نهاد     گشت  : فعل

دل و جان عقاب چطور گشت  ؟ غمناک = مسند .  

 

                                                                                        موفق باشید .

 

 

 



تاريخ : جمعه بیست و پنجم شهریور 1390 | 13:57 | نویسنده : زهرا

 

 

لب گشودی

سحر از پشت گل سرخ

              دمید                                 



تاريخ : جمعه بیست و پنجم شهریور 1390 | 11:58 | نویسنده : زهرا
اولین روز مدرسه برای من پره از خاطره .

اون موقع ها مهد کودک و کودکستان و این جور چیزا نبود که . اول مهر می رفتیم  مدرسه . همه مدرسه ها هم یه جور بودن. مهم این بود که به خونه نزدیک باشن.

با شور و شوق لباس ابی ام رو پوشیدم. تل سفید زدم. یقه تور سفیدمو بستم و با دختر همسایه مون که کلاس سوم بود ، راه افتادم که بریم مدرسه . یادمه که چقدر خوشحال بودم .

رسیدیم مدرسه . حیاطی تقریبا بزرگ با خط کشی منظم برای مراسم صبحگاه. سرو صدایی به پابود. بیا وببین. زنگ خورد و ایستادیم سرصف. خانم ناظم خوش امد گفت و کمی صحبت کرد و بعد با راهنمایی یکی از کلاس پنجمی ها رفتیم کلاس خودمون.

من  اخرای صف بودم. به خیال اینکه کلاس هم مثل اتاقهای خونه است، کفشای قرمزمو در اوردم رفتم توکلاس.تودلم نگران کفشم هم بودم. توکلاس دیدم فرش نیفتاده ، همه هم با کفشن. خوشحال زود برگشتم کفشامو پوشیدمو رفتم نشستم.

توذهنم پربود ازسوال.خانم معلم چه جوریه؟ خوش اخلاقه؟ کی خوندن ونوشتن یاد می گیرم؟ یعنی خیلی سخته؟ مشق هم میگن؟ چه طور بنویسم و....

بالاخره خانم معلم اومد. چندتا کاغذ بزرگ هم باهاش بود که بعد فهمیدیم بهش میگن لوح.خوش امد گفت و اسمهامون پرسید.و لوحها رو زد به تخته سیاه و اولین درس شروع شدوتا هنوز که هنوزه ادامه داره.

زنگ تفریح رو که زدن ، از شوق رسیدن به خونه وتعریف ماوقع اون روز ، مثل برق وسایلمو ریختم تو کیفم و دویدم تو حیاط . خانم ناظم ایستاده بود. ادب به خرج دادم که بی خداحافظی نرم خونه . گفت کجا؟ گفتم  اجازه ! خونه. گفت هنوز که تعطیل نشدین . حالا زنگ تفریحه باید دوباره بری کلاس. ظهر میری خونه. یادم افتاد که آره . خوراکی هم دارم . پس باید بمونم.....ورفتم کلاس.  

بقیه شو دفعه بعد می نویسم. سریالی ، تا خسته نشین.



تاريخ : سه شنبه بیست و دوم شهریور 1390 | 13:5 | نویسنده : زهرا

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

این سبد گل برای تبریک

خیلی خوشحالم برای دخترای خوبم که امسال تو کنکور قبول شدن . برای مریم  - پرستو - زینب - :(مهندسی) ،     بهاره - شیدا - مریم - سارا - الهام - فرنوش - مهنام - نگار - نیلوفر -:( پزشکی )      

یاسمن - شادی :( دندان پزشکی )   مژگان : (حقوق )        فرناز : (سینما )  -( کسی از مهرشاد خبر داره ؟؟؟؟) -   و بقیه بچه ها که من خبر ندارم اما میدونم موفق بودن .  قبولیشون دور از انتظار نبود.حقشون بود . ومن به وجودشون افتخار می کنم و  از صمیم دل بهشون تبریک میگم و دوباره حرفی رو که همیشه میزدم براشون تکرار می کنم که به هر جا که رسیدین ، هر شغلی که داشتین ، شما باشید که به اون  حرفه زیبایی بدین  با انسانیت و مردمداری. با شناختی که ازشون دارم مطمئنم همینطوره. سبز باشید و بر قرار عزیزانم.    



تاريخ : دوشنبه بیست و یکم شهریور 1390 | 12:10 | نویسنده : زهرا

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

سر مشق های آب  بابا یادمان رفت

رسم نوشتن با قلم ها یادمان رفت

گل کردن لبخندهای همکلاسان

در یک نگاه ساده حتی یادمان رفت

ترس از معلم ، حل تمرین پای تخته

آن لحظه های بی کلک را یادمان رفت

خط خوردن تکلیف شب در اول روز

ای وای ننوشتیم ،  آقا یادمان رفت

شعر خدای مهربان را حفظ کردیم

یادش بخیر ! اما خدا را یادمان رفت

"فردا چه کاره می شوی " موضوع انشا

این را نوشتیم آن قدر تا یادمان رفت

دیروز تکلیف آب بابا بود و خط خورد

تکلیف فرداساده....... اما یادمان رفت



تاريخ : یکشنبه بیستم شهریور 1390 | 14:7 | نویسنده : زهرا
 

با توجه به اینکه فعل در زمانهای گذشته در شکل و صورتهای مختلف رخ می دهد ، فعلهای ماضی انواع مختلفی می گیرد که با هم می خوانیم:

الف): ماضی ساده : این ماضی به طور ساده نشان می دهد که کاری در زمان گذشته ی دور یا نزدیک رخ داده و پایان یافته است.

ساخنمان این ماضی بسیار ساده است :  ( بن ماضی فعل + شناسه )

مثال : من به دوستم نامه نوشتم.

این ماضی چنین صرف می شود:

نوشتم نوشتی نوشت                         نوشتیم نوشتید نوشتند

ب ) : ماضی استمراری :

استمرار در لغت یعنی ادامه داشتن ؛

اگر در زمان گذشته کاری را به طور مرتب انجام دهیم ویا چند بار کاری را تکرار کنیم ، برای بیان ان از ماضی استمراری استفاده می کنیم. مثال:

من به کتابخانه می رفتم.

فعل "می رفتم " نشان می دهد که عمل رفتن در گذشته چند بار تکرار شده و یا مدتی ادامه داشته است.

مورد استفاده دیگر ماضی استمراری ، زمانی است که دو کار همزمان در زمان گذشته اتفاق افتاده باشد. مثال :

من به مدرسه می رفتم که باران بارید.

 ساختمان این فعل چنین است :

می + ماضی ساده  اگر به ماضی ساده ، می اضافه کنیم ،ماضی استمراری به دست می اید. و چنین صرف می شود :

می رفتم، می رفتی ، می رفت                          می رفتیم ، می رفتید ، می رفتند

ج): ماضی بعید : واژه بعید در لغت یعنی : دور . و به فعلی گفته گفته می شود که در زمان گذشته دورتر ( نسبت به زمان حال ) انجام گیرد.

فرض کنید الان ساعت 10 صبح باشد .( زمان حال ) ؛ 

 شما ساعت 8 به مدرسه رفتید و زنگ مدرسه ساعت7 صبح زده می شود.  . فاصله زمانی کدامیک از شما به زمان حال دورتر است ؟ بله . ساعت 7 دورتر است . بنابر این .  می گوییم وقتی من به مدرسه رسیدم ، زنگ خورده بود.   یا

زنگ خورده بود که من به مدرسه رسیدم.  

فعل خورده بود ؛ ماضی بعید است و چنین صرف می شود :

خورده بودم ، خورده بودی ، خورده بود                خورده بودیم ، خورده بودید ، خورده بودند

ساختمان ماضی بعید چنین است :

بن ماضی +ه + فعل بود +شناسه

د ) : ماضی نقلی :  از اسمش پیداست . فعل را از زمان گذشته به زمان حال منتقل می کند. به این صورت :

فرض کنید برادرتان از خانه خارج شده . از شما می پرسند " محمود کجاست ؟  می گویید : به خیابان رفته است  . 

این فعل این مفهوم را می رساند که قبلا به خیابان رفته ولی تا الان که زمان حال است ، بر نگشته .

می بینیم که فعل در زمان گذشته رخ داده اما تا زمان حال باقی است .

گاهی اوقات ؛ خود فعل ( کار ) پایان یافته اما اثر و نتیجه ان تا زمان حال باقی است .  

مثال : کسی به شما می گوید : بیا غذا بخور.  و شما می گویید : من غذا خورده ام .

با این جمله نشان می دهید که قبلا غذا خورده اید اما اثر یا نتیجه ان که سیری است در شما وجود دارد .

در تعریف ماضی نقلی می گوییم : فعلی است که نشان می دهد کار در زمان گذشته رخ داده و اثر یا نتیجه ان تا زمان حال باقی است .

ساختمان ان چنین است :

بن ماضی + ه + ام ، ای ، است ، ایم ، اید ، اند

وچنین صرف می شود :

رفته ام ، رفته ای ، رفته است                     رفته ایم ، رفته اید ، رفته اند

نکته : توجه کنید که ساختمان این فعل ترکیبی از زمان گذشته و حال است و در اصل چنین بوده :

رفته استم ، رفته استی ، رفته است               رفته استیم ، رفته استید ، رفته استند

برای بیان راحت و سریع تر ، (ست) از ان حذف شده و (الف)  باقی مانده.

ه ) : ماضی التزامی :

التزام یعنی همراه بودن ، وابسته بودن.

به فعلی گفته می شود که وقوع ان حتمی نیست و به چیزی بستگی دارد که فعل رخ بدهد.

گاهی انجام فعل با شرط همراه است : اگر پدرم امده باشد، به سفر می رویم.

گاهی با شک وتردید همراه است : شاید دوستم دیروز از سفر برگشته باشد.

گاهی با ارزو همراه است : ای کاش پدرم از سفر برگشته باشد.

گاهی با الزام همراه است : پدرم باید از سفر برگشته باشد.

ساختمان ان چنین است :

بن ماضی +ه + باش + شناسه .    و چنین صرف می شود :

امده باشم ، امده باشی ، امده باشد                 امده باشیم ، امده باشید ، امده باشند

و) : ماضی مستمر (ملموس ) :

دو کار همزمان در زمان گذشته رخ داده باشد. این فعل از دو بن ماضی  و دو شناسه تشکیل شده است . مثال :

داشتم می رفتم    که دوستم امد.  ساختمان این فعل چنین است :

بن ماضی داشت + شناسه + ماضی استمراری فعل اصلی. و چنین صرف می شود :

 داشتم می رفتم ، داشتی می رفتی ، داشت می رفت

داشتیم می رفتیم ، داشتید می رفتید ، داشتند می رفتند.

نکته :

به فعلهای بود ، باش ، است ، داشت  ؛ که در ساختمان فعلهای ماضی بعید ، ماضی التزامی ، ماضی نقلی ، ماضی مستمر  به کار می روند ، افعال کمکی ( معین ) می گویند. به این دلیل که این فعلها فقط به ساختمان فعل کمک می کنند و در جمله مفهوم انجام کار را نمی رسانند.

           

 



تاريخ : شنبه نوزدهم شهریور 1390 | 11:59 | نویسنده : زهرا
...

شب تهی از مهتاب،

شب تهی از اختر،

ابر خاکستری بی باران پوشانده

آسمان را یکسر.

ابر خاکستری بی باران دلگیر است،

وسکوت تو پس پرده ی خاکستری سرد کدورت افسوس!

                                                                       سخت دلگیرتر است.

شوق باز آمدن سوی توام هست ،

                                            - اما،

تلخی سرد کدورت در تو،

پای پوینده ی راهم بسته ،

ابر خاکستری بی باران،

راه بر مرغ نگاهم بسته.

¤¤¤

وای باران ،

باران ،

شیشه ی پنجره را باران شست.

از دل من اما ،

چه کسی نقش تو را خواهد شست ؟

آسمان سربی رنگ ،

من درون قفس سرد اتاقم دلتنگ .

می پرد مرغ نگاهم تا دور،

وای باران ،

            باران،

                     پر مرغان نگاهم را شست.

¤¤¤

خواب ،رویای فراموشیهاست!

خواب را دریابم ،

که در ان دولت خاموشی هاست.

من شکوفایی گلهای امیدم را در رویاها می بینم،

و ندایی که به من می گوید:

"گرچه شب تاریک است

دل قوی دار ،

                 سحر نزدیک است. "

......

تو گل سرخ منی.

تو گل یاسمنی.

تو چنان شبنم پاک سحری؟

- نه ،

تو از آن پاکتری.

تو بهاری؟

- نه ،

-بهاران از توست.

از تو می گیرد وام،

هر بهار این همه زیبایی را .

هوس بهارانم نیست

ای بهین باغ و بهارانم از تو!

¤¤¤

سبزی چشم تو -

-دریای خیال.

پلک بگشا که به چشمان تو دریابم باز،

مزرع سبز تمنایم را.

ای تو  چشمانت سبز

در من این سبزی هذیان از توست.

سبزی چشم تو تخدیرم کرد.

حاصل مزرعه سوخته برگم از توست.

زندگی از تو و

-مرگم از توست.

¤¤¤

سیل سیال نگاه سبزت،

همه بنیان وجودم را ویرانه کنان می کاود.

من به چشمان خیال انگیزت معتادم .

و در این راه تباه ،

عاقبت هستی خود را دادم.

آه سر گشتگی ام در پی آن گوهر مقصودچرا ؟

در پی گمشده ی خود به کجا بشتابم ؟

مرغ آبی اینجاست.

در خود آن گمشده را دریابم.

¤¤¤

بگذر از زیور و آراستگی

من تو را با خود تا خانه ی  خواهم برد

که در آن شوکت پیراستگی

چه صفایی دارد 

آری از سادگیش،

چون تراویدن مهتاب به شب

مهر از آن می بارد. 

باز کن پنجره را 

من تو را خواهم برد 

به عروسی عروسکهای

 کودک خواهر خویش ، 

که در ان مجلس جشن ، 

صحبتی نیست ز دارایی داماد و عروس  

صحبت از سادگی و کودکی است

چهره ای نیست عبوس.

کودک خواهر من

در شب جشن عروسی عروسکهایش می رقصد.

کودک خواهر من ،

امپراطوری پر وسعت خود را هر روز ،

شوکتی می بخشد.

کودک خواهر من نام تو را می داند

نام تو را می خواند!

- گل قاصد آیا

 با تو این قصه ی خوش خواهد گفت ؟!

....

  آرزو می کردم ،

دشت سرشار ز سر سبزی رویاها را .

من گمان می کردم،

دوستی همچون سروی سر سبز ،

چار فصلش همه آراستگی است.

من چه می دانستم

هیبت باد زمستانی هست .

 من چه می دانستم

سبزه می پژمرد از بی آبی ،

 سبزه یخ می زند از سردی دی .

من چه می دانستم ، دل هر کس دل نیست .

قلبها زآهن و سنگ ،

قلبها بی خبر از عاطفه اند .

¤¤¤

از دلم رست گیاهی سر سبز

سر برآورد، درختی شد، نیرو بگرفت.

برگ بر گردون سود.

این گیاه سرسبز،

این بر آورده درخت اندوه ،

حاصل مهر تو بود.

¤¤¤

در میان من و تو فاصله هاست .

گاه می اندیشم ،

- می توانی تو به لبخندی این فاصله را برداری .

تو توانایی بخشش داری .

دستهای تو توانایی آن را دارد 

- که مرا،

 زندگانی بخشد

چشمهای تو به من می بخشد

شور عشق و مستی

 و تو چون مصرع شعری زیبا ،

سطر برجسته ای از زندگی من هستی .

دفتر عمر مرا ،

با وجود تو شکوهی دیگر ،

رونقی دیگر هست .

....

من به بی سامانی ،

باد را می مانم.

من به سرگردانی ،

 ابر را می مانم .

من به آراستگی خندیدم.

من ژولیده به آراستگی خندیدم.

-سنگ طفلی اما

 خواب نوشین کبوترها را در لانه می آشفت.

من در آیینه رخ خود را دیدم  

و به تو حق دادم.

آه ... می بینم ، می بینم

تو به اندازه تنهایی من خوشبختی

من به اندازه زیبایی تو غمگینم.

من چه دارم که تو را در خور ؟

                                      - هیچ.

من چه دارم که سزاوار تو ؟

                                      - هیچ .

تو همه هستی من ،

تو همه زندگی من هستی . 

¤¤¤

بی تو در می یابم

چون چناران کهن

از درون تلخی واریزم را .

کاهش جان من این شعر من است .

آرزو می کردم ، 

که تو خواننده ی شعرم باشی.

-راستی شعر مرا می خوانی ؟ -

نه ، دریغا ، هرگز ، 

 باورم نیست که خواننده ی شعرم باشی. 

                                                      - کاشکی شعر مرا می خواندی.

.....

چه کسی خواهد دید

مردنم را بی تو ؟ 

بی تو مردم . مردم .

گاه می اندیشم ، 

خبر مرگ مرا با تو چه کس می گوید ؟ 

آن زمان که خبر مرگ مرا 

از کسی می شنوی ، روی تو را 

کاشکی می دیدم .

شانه بالا زدنت را ، 

                             - بی قید - 

وتکان دادن دستت که، 

                             -مهم نیست زیاد -

وتکان دادن سر را که،

                            - عجیب ! عاقبت مرد ؟ 

                                                           - افسوس !

کاشکی می دیدم!

من به خود می گویم:

 "چه کسی باور کرد

جنگل جان مرا ، 

آتش عشق تو خاکستر کرد ؟"

....

سینه ام آینه ای است 

با غباری از غم .

تو به لبخندی از این آینه بزدای غبار .

آشیان تهی دست مرا 

مرغ دستان تو پر می سازند.

آه ! مگذار که دستان من آن 

اعتمادی که به دستان تو دارد ، به فراموشیها بسپارد. 

آه ! مگذار که مرغان سپید دستت ، 

دست پر مهر مرا سرد و تهی بگذارد.....      

                                                                                    حمید مصدق

 



تاريخ : شنبه نوزدهم شهریور 1390 | 11:16 | نویسنده : زهرا
من ندانم که کیم

من فقط می دانم

که تویی

شاه بیت غزل زندگیم.



تاريخ : چهارشنبه شانزدهم شهریور 1390 | 15:3 | نویسنده : زهرا
لیلا دوباره قسمت ابن السلام شد

عشق بزرگم ، آه... چه آسان حرام شد

می شد بدانم این که خط سر نوشت من

از دفتر کدام شب بسته وام شد

اول ، دلم فراق تو را سر سری گرفت

وان زخم کوچک دلم آخر جذام شد

گلچین رسید و نوبت با من وزیدنت

دیگر تمام شد گل سرخم ، تمام شد.

شعر من از قبیله خون است، خون من ـ

فواره از دلم زد و آمد کلام شد

ما خون تازه در تن عشقیم و عشق را

شعر من و شکوه تو ، رمزالدوام شد

بعد از تو بازعاشقی و باز .... آه ، نه !

این داستان به نام تو اینجا تمام شد.

                                                                             حسین منزوی

 



تاريخ : سه شنبه پانزدهم شهریور 1390 | 1:17 | نویسنده : زهرا
در مراسم تودیع پدر پابلو ـ کشیشی که  سی سال در کلیسای شهر کوچکی خدمت کرده و باز نشسته شده بود ـ ، یکی از سیاستمداران اهل محل ، برای سخنرانی دعوت شده بود. در روز موعود ، میهمان سیاستمدار تاخیر داشت و بنا بر این کشیش تصمیم گرفت کمی برای مستمعین صحبت کند . او پشت میکروفون قرار گرفت و گفت : سی سال قبل وارد این شهر شدم . انگار همین دیروز بود . راستش را بخواهید اولین کسی که برای اعتراف وارد کلیسا شد ، مرا به وحشت انداخت. او به دزدی هایش ، باج گیری ، رشوه خواری ، هوس رانی  و هر گناه دیگری که تصور کنید اعتراف کرد . آن روز فکر کردم که جناب اسقف اعظم مرا به بد ترین نقطه زمین فرستاده است ولی با گذشت زمان و آشنایی با بقیه اهل محل دریافتم که در اشتباه بوده ام و این شهر مردمی نیک دارد .

در این لحظه سیاستمدار وارد کلیسا شد . از او خواستند پشت میکروفون قرار گیرد . او در ابتدا از اینکه تاخیر داشت عذرخواهی کرد و سپس گفت که به یاد دارم زمانی که پدر پابلو وارد شهر شد ، من اولین کسی بودم که برای اعتراف به او مراجعه کردم...!

   



تاريخ : جمعه یازدهم شهریور 1390 | 13:58 | نویسنده : زهرا
انگار همین دیروز بود. روزهای خوب کودکی . روزهای شاد و بی دغدغه . روزهای بی ریا و پرشکوه. روزهایی که مادر بزرگ برایمان  عروسک پارچه ای می دوخت با پارچه های رنگی و گلدار زیبا و چشمهای مشکی درشت که روزی دگمه لباسی بود و می شد همبازی ، دوست و شنونده ی حرفها و قصه ها و خیال بافیهای بی پایانمان. می شد پای ثابت مهمانیهای هر روزمان . میشد زیباترین عروسک دنیا .

روزهایی که قهر کردنمان  رنگ باران بهار داشت :تند و زود گذر .و اشتی هامان مثل افتاب داغ تابستان : گرم و ماندگار.    

روزهایی که دست مادر، بهترین بوی دنیا را داشت. بوی امنیت . بوی دوست داشتن . بوی دلپذیر شاد بودن و سبکبال خندیدن.

 روزهایی که تعریفهای بابا از همه قصه های دنیا شیرین تر و شنیدنی تر بود.

روزهای بازی الک دولک . قایم موشک. یه قل دو قل ....

روزایی که معلمهایمان قهرمانان بی بدیل زندگیمان بودند. دور و دست نیافتنی. گاهی مهربان ، بیشتر بد اخم و سخت گیر. وما چه بچه گانه فکر می کردیم باید همین طور باشد.     

روزهایی که  منتظر بودیم زودتر شب شود تا پای قصه های دلنشین مادر بزرگ بنشینیم و او با مهارت قصه هارا با آب و تاب تعریف کند و ما با تمام وجود وارد دنیای قهرمان ان شویم .

روزهای خوشی که مشکلات بزرگترها با نذر آجیل مشکل گشا ، حل می شد و ان وقت شب همه دور هم می نشستیم و یک نفر قصه پیر خارکش را تعریف می کرد که چطور نذر کرد و مشکلش حل شد ، بقیه مشغول به هم زدن اجیل بودند و ما بچه ها هم به شدت تو کار ناخنک زدن .

اون روزا زود گذشت . خیلی زود . اونقدر که نفهمیدیم کی پریدیم تو دنیای ادم بزرگا و طعم همه چیز عوض شد . مثل غذایی که چاشنیش کم و زیاد شده باشه . نه میتونی بخوری نه می تونی ازش بگذری.

مثل این که تو تشنه اب باشی و یکی هی شربت برایت بیاورد .  

اما خوب اینم بخشی از کتابیه که باید خوندش . باید تا ته کتاب رو بخونیم . جاهایی خنده داره . جاهایی گریه اور . یه جاهایی دلت می سوزه . یه جاهایی هم حرصت در میاد. اما انصافا خیلی خوندنیه این  کتاب . دست نویسنده اش درد نکنه....   

 



تاريخ : چهارشنبه نهم شهریور 1390 | 9:25 | نویسنده : زهرا
عید آمد و  عید  آمد

آن بخت سعید آمد

برخیز و دهل می زن

کان ماه پدید آمد.

عید همه تون مبارک و سرشار از خیر وبرکت



تاريخ : یکشنبه ششم شهریور 1390 | 14:12 | نویسنده : زهرا
دریغا فرهاد

هنرورا

که در بازار برده فروشان

به چار سکه ی مسین

 سودایش می کنند

و شیرین و شاه

با پوزخندی

 که چون دشنه در سینه ی عشق می نشیند ،

از غرفه

تماشایش می کنند. 

****

دریغا فرهاد

 ساده دلا

که تیشه و کوهش را

به فریبی

ستاندند

و نامه و خامه اش را

به کف نهادند

ورنه در شرمساری این کار و بار

هیچ اگرنه

دیگر بار فرقش را به تیشه ای می شکافت

و آبروی عشق

باز می ستاند .

***

و دریغا عشق

 بی آبرو یا

که چار سکه ی مسین در کف

رخ به آستین قبای ژنده می پوشد

و در هیاهوی بازار

با زخم خون چکانش در دل

 از دیده ها

گم می شود...

                                                                         حسین منزوی  



تاريخ : جمعه چهارم شهریور 1390 | 17:18 | نویسنده : زهرا
: هر که بر روی زمین است  ـ مهم نیست که کارش چه باشد ـ در تاریخ جهان یک نقش اصلی دارد ، در حالی که معمولا این را نمی داند.

:عشق ، نه ساکن ماندن است مثل صحرا نه پرسه زدن است در جهان مثل باد .عشق ، نیرویی است که روح جهان را متحول می کند و رو به کمال می برد .

: چشمه ای از عشق در دلش جاری شد. شروع به دعا خواندن کرد. تا کنون این طور دعا نخوانده بود. دعایش دعایی بی کلام و بی در خواست بود. این دعا نه دعای شکرگزاری بود نه دعای در خواست .پسر در سکوت فهمید که صحرا ، باد و خورشید هم سعی می کردند نشانه هایی را که آن دست بر جای گذاشته اند درک کنند. انها هم می خواستند مسیر خود را بپیمایند و و به آنچه بر لوح زمرد نوشته شده بود ، پی ببرند. پسر می دید که نشانه ها در سراسر زمین و فضا پخش شده بدون این که هیچ دلیل یا معنای آشکاری ضمیمه ی وجودشان شده باشد. می دید که نه صحرا ، نه باد ، نه خورشید ونه مردم نمی دانستند که چرا آفریده شده اند . اما آن دست یگانه برای همهی اینها دلیل داشت و فقط آن دست می توانست معجزه کند . یا دریا را به صحرا تبدیل کند یا انسان را به باد . چون فقط ان دست می دانست که طرح بزرگتری وجود دارد که کائنات را به سوی لحظه ای می برد که شش روز افرینش در ان لحظه به یک کیمیا تبدیل می شود. پسر به روح جهان وارد شد و دید که روح جهان جزئی از روح خداست و دید که روح خدا روح خود اوست ای که او که پسری بیش نیست ، می تواند معجزه کند. 

 : خوشبختی را می توان در یک دانه شن صحرا یافت . چون یک دانه شن ، یک لحظه از افرینش است و کاینات میلیونها سال را صرف افرینش ان کرده است.

*****

اینها جملاتی از کتاب بسیار زیبا و خواندنی کتاب کیمیاگر است نوشته ی پائولوکوئیلو. خواستم کتاب رو معرفی کنم ، فکر کردم هر چه بگویم حق کتاب رعایت نمی شود برای همین جملاتی از این کتاب بی بدیل برایتان نوشتم . امید که انگیزه ای شود برای خواندنش. کتابی سرشار از مفاهیم عرفانی و ناب . کتابی که مارا با جنبه های متفاوتی از خودمان و جهان اطرافمان اشنا می کند.

ممکن است ما همه ی اثار کوئیلو را نپسندیم وبا فرهنگ و اموزه های ما متفاوت باشد اما خواندن بعضی از اثارش را نباید از دست داد . مثل همین کیمیاگر. طرح اصلی داستان از عرفان ایرانی گرفته شده و نویسنده با هنرمندی تمام انرا ساخته و پرداخته و تبدیل به اثری شده که روح ما رابا خود همراه می کند.

خواندن کتاب درهای تازه ای از حقیقت را به روی ما باز می کند. حتما بخوانید.( تا حالا ندیدم کسی از خواندنش حظ وافر نبرده باشه . )  



تاريخ : پنجشنبه سوم شهریور 1390 | 23:43 | نویسنده : زهرا
تا خیال گریه کردم ، یار رفت

                                   این غزال از بوی خون رم می کند.

*****

سبحه بر کف ، توبه بر لب ، دل پر از شوق گناه

                             معصیت را خنده می اید ز استغفارما

**********

 زاهدم برد به مسجد که مرا توبه دهد 

                                     توبه کردم که نفهمیده به جایی نروم

**************

مرا زسیر چمن غم ، تورا نشاط رسد 

                                   تو خنده ی گل و من داغ لاله می بینم

********************

 رخ قبل افتاب مکن عاری از نقاب 

                                             ترسم نماز صبح جهانی قضا شود

**************************

گریبان چاک و بر سر خاک و بر دل دست و در گل پا

                                   میان عاشقان احوال ما دارد تماشایی

******************************

خیال خال تو با خود به خاک خواهم برد 

                                             که تا زخال تو خاکم شود عبیر آمیز

************************************    



  • زمرد آگهی
  • ما استواریم
  • آریس پیکس